Silly Love Ditties

 

Βαθιά μέσα του ελπίζει ότι μία των ημερών
η ποίησή του θα ανταγωνίζεται
την πυκνότητα γραμματοσήμου
Γεωργία Τριανταφυλλίδου, Ο ποιητής έξω, ΑΓΡΑ 2004

Σε όλη τη διαδρομή του με τους Φαμπ Φορ έφτιαξε ένα χαρακτηριστικό μουσικό σύμπαν ξεχωριστό και αναγνωρίσιμο. Τα τραγούδια του έχουν ταυτότητα. Ακουμπούν στην λόγια ευρωπαϊκή παράδοση, εκκινώντας από τα προϊόντα της αμερικανικής πολιτιστικής εισβολής στη Γηραιά Ήπειρο: το αμερικάνικο τραγούδι του μεσοπολέμου και τα σύγχρονά του ρυδμ εν μπλουζ και ροκ εν ρολ.

Στη μακρόχρονη πορεία του απέτισε φόρο τιμής σε όλα τα μουσικά είδη και στυλ τραγουδιού που τον επηρέασαν, παίζοντας με την ιδέα της μίμησης ενός τραγουδιού, ξεπερνώντας σχεδόν πάντα την πρόθεσή του να μιμηθεί, καταλήγοντας με ένα σπουδαίο πρωτότυπο, τελικά, έργο. Συνέθεσε κομψοτεχνήματα, περνώντας με χαρακτηριστική ευκολία από την αριστοτεχνικά κατασκευασμένη ψυχεδελική γκραντζ βαβούρα του Χέλτερ Σκέλτερ, στο άψογο στιλιστικά Τιν Παν Άλεϊ παστίς του Μπέιμπι'ς Ρικουέστ. Ο καθένας βρίσκει εκεί κάτι για τον εαυτό του.

Αυτά που συνήθως δεν εκτιμώνται όσο θα έπρεπε στις δουλειές του είναι τα τραγουδάκια που γεμίζουν τα αυλάκια του βινυλίου με ό,τι αγοραία χαρακτηρίζεται συμπλήρωμα σ' έναν δίσκο. Ό,τι, δηλαδή, δεν προορίζεται για τα τσαρτς. Τα γεμίσματα του Μακάρτνεϊ είναι μίνιμαλ διαμάντια, ελάχιστης χρονικής διάρκειας αλλά μέγιστης ποιότητας, που δεν γυαλίζουν με την πρώτη, αποκαλύπτονται, όμως, αν κανείς τα προσέξει. 

Ο Μακάρτνεϊ είναι αυτός που κατέστησε το ποτ πουρί μνημείο τραγουδοποιίας και όχι βαρετό συνονθύλευμα ξαναζεσταμένων μελωδιών. Στα δικά του ποτ πουρί αστράφτει η έμπνευση, η ποίηση και η ικανότητα του πολύ μεγάλου καλλιτέχνη. Τα τραγουδάκια του δεν είναι στριμωγμένα και ξέπνοα, αλλά τρυφερά ολοκληρωμένα δράματα, δημιουργήματα της πένας ενός ιδιοφυούς μικρογράφου. Ας μη σταθούμε εδώ στο πασίγνωστο ποτ πουρί του Άμπεϊ Ρόουντ, αλλά ας μνημονεύσουμε αυτά του Red Rose Speedway, του Back To The Egg, αλλά και του πιο πρόσφατου Memory Almost Full. Η αυτοτέλεια των μερών χαρίζει κομψότητα και ομορφιά στο σύνολο. Δεν χάνονται τα κομμάτια αλλά τονίζονται και αναδεικνύονται.

Πρόκειται για την υψηλή τέχνη μιας διάνοιας της ποπ (πόπιουλαρ) μουσικής, ενός σπάνιου ταλέντου του οποίου η μοναδική ευκολία να σκαρώνει αριστουργηματικά τραγουδάκια έχει γεμίσει ομορφιά τους καταλόγους επιτυχιών.