Άραγε τι πρέπει να λάβει κανείς υπόψιν του, διασκευάζοντας ένα τραγούδι για να παιχτεί ως οργανικό από κάποιον σολίστα; Το σιγασμένο στιχουργικό περιεχόμενο του τραγουδιού; Τον μουσικό κόσμο και τις καταβολές του συνθέτη; Τις ικανότητες της σολίστριας, εξαιρετικής εν προκειμένω, για την οποία γίνεται η διασκευή; Τους «εκφραστικούς περιορισμούς» του μουσικού οργάνου; ...
Οι συγκεκριμένες διασκευές είναι κατά κύριο λόγο του Ορέστη Καλαμπαλίκη, μαθητή του Roland Dyens, ενώ δύο από αυτές είναι του ίδιου του Roland Dyens. Το τελευταίο κομμάτι είναι σύνθεση του σπουδαίου Κουβανού Leo Brouwer, γραμμένο στη μνήμη του Χατζιδάκι (βασίζεται σε τραγούδι του) και αφιερωμένο στην κιθαρίστρια Έλενα Παπανδρέου.
Τα επιλεγμένα κομμάτια, πλην του τελευταίου, παρουσιάζονται, κατά τη γνώμη μου, απισχνασμένα, στερούμενα του χαρακτήρα τους. Τους αφαιρείται ο λεπτός «μεσογειακός» τους κοσμοπολιτισμός. Γίνονται αργόσυρτα κιθαριστικά δημιουργήματα, τα οποία απέχουν από την ιδιοφυή λυρική πυκνότητα των λεπτεπίλεπτων χατζιδακικών μελωδιών.
