Είναι απολύτως δίκαιη η βράβευσή τους με το Bραβείο Γκέρσουιν της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου των Η.Π.Α. για το τραγούδι, στις 22 Μαρτίου 2024. Το πόπιουλαρ τραγούδι. Θα μπορούσε να το πει κανείς και λαϊκό.
Η Αμερική υπήρξε και για τους δύο ο μυθικός τόπος καταγωγής των παιδικών και εφηβικών ονείρων τους, όπως έχουν δηλώσει πολλές φορές. Εξάλλου, στις Η.Π.Α. αποδέχτηκαν πρώτοι το τραγούδι τους, πριν τους ανακαλύψει η γενέτειρά τους, άρα είναι απολύτως ταιριαστό να τους βραβεύουν με το βραβείο αυτό ως συνθετικό-στιχουργικό δίδυμο, όπως είχαν, κατ' αναλογίαν, υπάρξει ο Τζωρτζ και ο Άιρα Γκέρσουιν στον καιρό τους.
 |
| Έλτον Τζον, Μπέρνι Τόπιν |
Σπάνιο στη ροκ μουσική να υπάρχει τέτοια συνεργασία, με διακριτούς τους ρόλους του συνθέτη και του στιχουργού.
Το τραγούδι τους γεννήθηκε στην ύστερη ωριμότητα των σίξτις. Ψυχεδελική ποπ, προοδευτική σόουλ, γκόσπελ, αρχετυπικό ροκενρόλ, μπλούγκρας, κάντρι, όλα δίνουν κάτι από τον κόσμο τους στο ύφος της μουσικής που βγαίνει από τα πλήκτρα του πιάνου του Έλτον Τζον. Είναι η γόνιμη συνέχιση της βρετανικής εκδοχής της ροκ μπαλάντας.
Ο Μπέρνι Τόπιν είχε ως πρότυπό του σπουδαίους Αμερικανούς καλλιτέχνες της κάντρι, όπως τον Τζόνι Χόρτον, τον Μάρτι Ρόμπινς και τον Τζόνι Κας. Τον εντυπωσίαζε το γεγονός ότι τραγουδούσαν την μυθική Αμερική χωρίς να εξευγενίζουν τις ιστορίες που αφηγούνταν ούτε τους πρωταγωνιστές τους. Θεωρεί, δε, ότι, υπ' αυτήν την έννοια, υπήρξαν οι πρόδρομοι του κινηματογράφου του Σαμ Πέκινπα. Εξάλλου, η επίδραση βορειοαμερικανών καλλιτεχνών, όπως ο Έλβις Πρίσλεϊ, ο Τζέρι Λι Λιούις, οι Μπαντ (The Band) και ο Λίον Ράσελ υπήρξε μόνιμη στο σπουδαίο μουσικό έργο του Έλτον Τζον.
Θα μπορούσε κανείς, αυθαίρετα, να διακρίνει τις μπαλάντες τους σε καθαρά αφηγηματικές (Ballad of a Well Known Gun, Country Comfort, The Greatest Discovery, Benny and the Jets, Daniel, Saturday Night's Alright For Fighting, Blues For My Baby and Me, The Ballad of Danny Bailey, Crocodile Rock, Rocket Man), εξομολογητικές-λυρικές (Your Song, Skyline Pigeon, Nikita, I Guess That's Why They Call It The Blues, Sorry Seems To Be The Hardest Word, Sad Songs, Goodbye Yellow Brick Road, Come Down In Time, Tiny Dancer, Sacrifice) και διαμαρτυρίας-αποκαλυπτικές (θρησκευτικού συναισθήματος) (Philadelphia Freedom, Don't Let The Sun Go Down On Me, Tower Of Babel, ο ντικενσιανός Levon, Border Song, Burn Down The Mission, Where To Now St. Peter?, Have Mercy On The Criminal).
Η δημιουργικότητά τους τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του εβδομήντα ήταν απαράμιλη και τα αριστουργηματικά τραγούδια της περιόδου αυτής τους τοποθετούν σε ένα βάθρο που λίγοι μόνο κατάφεραν να πατήσουν.
Άξιοι!
