Αν υπάρχει κάτι που χαρακτηρίζει τη μουσική σερφ, είναι η υπερβολή του να εκθειάζεις το συναίσθημα που κυριαρχεί μέσα σου μια συγκεκριμένη στιγμή, κάτι που, υποτίθεται, την καθιστά (τη στιγμή) απολύτως ξεχωριστή και ποτέ κοινότοπη. Αυτό το ξεχείλωμα του συναισθήματος και η εξιδανίκευση της "στιγμής" φτάνουν σε τέτοιο σημείο ώστε μόλις προλαβαίνεις να ζήσεις κάτι, το έχεις ήδη νοσταλγήσει. Η νοσταλγία, ως συναίσθημα κι όχι ως φιλοσοφική στάση, λοιπόν, είναι κάτι θεμελιώδες στη μουσική σερφ και είναι απαραίτητο να την δεχθεί κανείς, αν θέλει να κατανοήσει το περιεχόμενό της.
Υπό αυτήν την έννοια η μουσική σερφ εκφράζει, κατά κάποιον τρόπο, τη νοσταλγία του χαμένου παραδείσου, της χαμένης αθωότητας, του αγνού και άδολου συναισθήματος, της απέραντης ξανθής ακρογιαλιάς με τα υπέροχα, γιγαντιαία, ωκεάνια κύματα (breakers) να σκάνε, αφήνοντας πίσω τους φύκια, κομμάτια κοραλλιών και όστρακα. Η παρουσία των σέρφερ, οι οποίοι, ως πρωτόπλαστοι χαίρονται και απολαμβάνουν το παιχνίδι με το κύμα, δηλώνεται με την χάρη του ισορροπημένου καβαλικέματος της αφρισμένης κορυφής του κύματος, με τη σανίδα, στην προσπάθειά τους να ενωθούν με τη φύση σε μια μαγική και ανεπανάληπτη σ τ ι γ μ ή.
Λέω η μουσική σερφ και όχι το τραγούδι, διότι εκεί βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, η ουσία της, στα υπέροχα πρωτότυπα ορχηστρικά κομμάτια ή τις ορχηστρικές διασκευές γνωστών τραγουδιών. Η παραλία και η εξ ορισμού εφήμερη κοινωνία της, εξάλλου, διαμορφώνουν το πλέον κατάλληλο οικοσύστημα για την καλλιέργεια της θεματικής ουτοπίας της μουσικής σερφ. Υποθέτω ότι κι ο χαρακτηριστικός ήχος reverb (αντήχηση) της σερφ ηλεκτρικής κιθάρας κάπως έτσι γεννήθηκε στη σκέψη των μουσικών, ιδιαιτέρως του μεγάλου Ντικ Ντέιλ, γεννημένου στη Βοστώνη της Μασσαχουσέτης, με καταγωγή από το Λίβανο, την Πολωνία και τη Λευκορωσία: ως προσπάθεια μίμησης της αντήχησης του κύματος και των φωνών των λουόμενων στην ακτή.
Οι μουσικοί, παρόλο που δανείζονται την ορολογία, το σκηνικό και τα κοστούμια, γνωρίζουν πως όλο αυτό λειτουργεί, πέρα από την εμπειρία και την ταύτιση, ως μια αλληγορία για την αναζήτηση χαμένων ιδανικών.
Κι ένα κέρασμα:
Hanging Five, των Αυστραλών Delltones
- You gotta walk the plank, ride the hook
- Gonna let them ride and keep it nice and tight
- And now the time is growin' near, you're movin' down the wall
- As steady as she goes, you got your toes upon the nose
- And now you're hangin' five, hangin' five
- Hangin' five toe-oes, upon the Malibu
- Κρεμώ δαχτυλάκια
- πέντε στη σειρά
- έξω απ' την σανίδα
- γραμμή στην καταιγίδα
- αστραπή απ' τη σπηλιά
- του όρθιου κύματος στητός
- περνώ κι ανοίγω αυλάκια
