Το άλμπουμ με το φερμουάρ

Πώς του παν, καλέ, τα τζιν

Το 1971 κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ που έχει περάσει στην ιστορία ως ένα από τα σημαντικότερα που έβγαλε η ποπ-ροκ μουσική βιομηχανία, για τα υπέροχα τραγούδια που περιείχε. Επιπλέον έγινε πασίγνωστο  λόγω του προκλητικού, σοφιστικέ εξώφυλλού του. Φιλοτεχνήθηκε από τον Γουόρχολ και το ακραίο του ντιζάιν, μ' ένα αληθινό φερμουάρ προσαρμοσμένο στο καβάλο, κόντεψε να καταστρέψει τα βινύλια που περιείχε. 

Στη φωτογραφία του εξώφυλλου προβάλλεται το τζιν ως "εναλλακτικός" τρόπος ένδυσης, αλλά κι ως μέσο ερωτικού καλέσματος. Ο φακός εστιάζει στη λεκάνη και δεν αφήνει καμία αμφιβολία για το νόημα της φωτογράφησης. Καλύπτει με ένα σκληρό ύφασμα ντένιμ όσα προκλητικά υπονοεί, εκφράζοντας την φιλοσοφία της εποχής του ερωτικού φιλελευθερισμού.

Την απόσταση που έπαιρνε το γκρουπ από το κοινό, το οποίο υποτίθεται εξέφραζε, την συνειδητοποιήσαμε αρκετά χρόνια αργότερα από την πρώτη μας επαφή με το μουσικό περιεχόμενο του άλμπουμ, όταν ήμασταν σε θέση να ξεχωρίσουμε την τέχνη της τραγουδοποιίας από τους φορείς της. Όταν συνειδητοποιήσαμε ότι το ποιητικό υποκείμενο δεν ταυτίζεται με τον γράφοντα (ή τον άδοντα εν προκειμένω) και ότι όσα περιέχει ένα τραγούδι ως ποιητικό περιβάλλον δεν είναι ούτε υποδειγματικά, ούτε παραδειγματικά για τον ακροατή. 

Το εξώφυλλο του άλμπουμ αυτού, λοιπόν, έγινε σύμβολο στιλ, αντισυμβατικότητας, ερωτισμού, νεανικής κουλτούρας, ποπ τέχνης, αλλά και ενός τρόπου ζωής, όχι απαραίτητα προτεινόμενου, που θέλει να ισορροπεί μεταξύ άκρων. 

Το άλμπουμ, από μουσικής απόψεως, είναι ένα προϊόν μυθικής αύρας, με παρακμιακή θεματολογία μεν, γραμμένο δε, με ενθουσιασμό, γνώση, ζωντάνια και υγιές ένστικτο. Υπέροχη, εμπνευσμένη μουσική μοναδικής έντασης και γούστου. Σε κάθε περίπτωση είναι ένα έργο που ξεπερνάει τις οποιεσδήποτε προθέσεις και την εποχή του, επειδή την περιέχει χωρίς να είναι αυτοαναφορικό.